اردشیر در گفت و گو با منوچهر آتشی می گوید: “زندگی مضحکه نیست، من فقط نمایشگر جنبه‌های مضحک و مسخره و درونمایه‌های هجایی نوعی از آن هستم… من نفس زندگی را مضحکه نمیدانم. روابط جامعه سوداگر را در متن مناسبات آدمهای این جامعه، خنذه دار، ریشخند آمیز و پر از تناقض می‌بینم” و ” در جدی‌ترین مسایل همیشه مایه ای برای طنز هست (مگر جدی بودن خودش جدی ترین طنزها نیست؟)… من با کاریکاتورهایم اشیا و آدمها را تصحیح می‌کنم. نه اینکه به خلقت آنها اعتراض کنم، نه، فقط بی تعادلی‌شان را فاش میکنم و مضحکه های وجودشان را به رخشان میکشم”.